nagrodzona Złotą Palmą opowieść o zemście i rozliczeniu, która zaczyna się od drobnego wypadku, a ten wywoła lawinę narastających konsekwencji doprowadzających do mocnego rozliczenia z przeszłością, czy tortury podczas przesłuchań po antyrządowych protestach dają legitymację, by swego oprawcę tak samo skrzywdzić i czy zemsta jest odpowiednią formą zadośćuczynienia?, bardzo trudne i tematycznie ciężkie dylematy o ludziach skrzywdzonych przez reżim, a jednak płynnie, z niemałym szykiem i celowo przesuwamy się między niewygodną, czarną komedią absurdu, politycznym dramatem pełnym napięcia i niedomówień, by również lekko i dowcipnie dotrzeć do wstrząsającego finału pełnego błagalnych krzyków o wolność i godność, zakończenia, które staje się swego rodzaju ponadczasowym traktatem moralnym, reżysersko mistrzowskie wymieszanie minimalistycznej tragifarsy i thrillera politycznego w jednym, ale ma się wrażenie, że to bardziej dobry spektakl niż kino, niemniej widz jest wszelako konfrontowany i postawiony w niewygodnym położeniu, bo całość jako rozprawa moralna o szukaniu sprawiedliwości w państwie przemocy sprawdza się bardzo dobrze i robi kolosalne wrażenie
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz